Gitin2: 7
אַף הַנָּשִׁים שֶׁאֵינָן נֶאֱמָנוֹת לוֹמַר ,,מֵת בַּעְלָהּ” נֶאֱמָנוֹת לְהָבִיא אֶת גִטָּהּ: חֲמוֹתָהּ, וּבַת חֲמוֹתָהּ, וְצָרָתָהּ, וִיבִמְתָּהּ, וּבַת בַּעְלָהּ. מַה בֵּין גֵּט לְמִיתָה? שֶׁהַכְּתָב מוֹכִיחַ.  הָאִשָּׁה עַצְמָהּ מְבִיאָה אֶת גִּטָּהּ, וּבִלְבַד שֶׁהִיא צְרִיכָה לוֹמַר: ,,בְּפָנַי נִכְתַּב וּבְפָנַי נֶחְתַּם”.
Even those women who are not trusted to say: “Her husband died” are trusted to bring her get: her mother-in-law, her mother-in-law's daughter, her co-wife, her husband's brother's wife, and her husband's daughter. What is the difference between a get and [testimony of] death? That the written document is evidence.  The woman herself may bring her own get, only she must say: “It was written in my presence and signed in my presence.”